من اما اماده ام! با فانوسی در دست... با غمی که در سایه ها نشسته، به عمق نگاه یک پرنده ...برای لحظه سرشار عزیمت، برای رفتن و رفتن و رفتن ...برای آن لحظه ی مقدس!
پ.ن.1. به "من او" ...به "پرنده ی مهاجر"
پ.ن.2. در این روزها؛ نیروی شگفت انگیزی مرا میکشاند تا به اینجا!
و روحم اما در حوالی 17 سالگی، سال 1996 در هوای گرم و شرجی تیرماه شمال، مشغول هرس کردن باغچه پر از ریحانهای بنفش وسبز است و با نگاه آمیخته به شیطنت به چیدن خیار بوته ای فکر میکند.
پ.ن1.احساس میکنم در خواب بلندی هستم و هر روز خواب می بینم!
پ.ن2. بوی خیار تازه جدا شده از بوته می تواند گاهی شگفت انگیز ترین لحظه ی یک عمر باشد.
پسرک!
روز هایی هست که دیدن پرواز کلنگان مهاجر در غروب پاییزی دلت را شاد نکند، روزهایی هست که پر می شوی از تردید، روزهایی هست که جانفرساست و قطره خونی نامریی از روحت می چکد و تو نتوانی حتی قادر به گفتن کلمه ی باشی، روزهایی هست قناری کوچکی در راه گلویت آشیانه کند، و دوست نداشته بخواند، روزهایی هست که به خود بیایی و بگویی " نه از رومم نه اززنگم"، در چنینی روزهایی تنها موجودی آفرینش را با دستانم تقدیم می کنم " امید ".لاجرم سرخواهی کشید روح زندگی را!
تنها مانده ام در بیشه ای در آخرین نقطه ی دنیا؛ که راه باریکی دارد به فرا سوی مرزها،در کشتزاری که به زمستان پیوسته بود؛و من هنوز آخرین قطره شبنمی هستم که از رخساره گلبرگی به انتظار نشسته برای نشستن پروانه ای خواهد گریست!
پ.ن. و قسم و قسم به تقدیس فاصله ها!
عنوان:رضا کاظمی
هفت آسمان را بردرم ، وز هفت دريا بگذرم